เรื่องเด่น เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันอาทิตย์ที่ ๑๗ พฤษภาคม ๒๕๖๙

เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันอาทิตย์ที่ ๑๗ พฤษภาคม ๒๕๖๙

​

 

วันนี้ตรงกับวันอาทิตย์ที่ ๑๗ พฤษภาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙ อากาศยามเช้าที่โรงแรม Sofitel Hangzhou Westlake เมืองหางโจว อยู่ที่ ๒๐ องศาเซลเซียส ประเทศจีนนี้ดวงอาทิตย์ขึ้นก่อนบ้านเรามาก ประมาณตี ๕ ก็โผล่พ้นขอบฟ้า ส่องแสงจัดจ้าไปทั่วแล้ว

พวกเราต้องเก็บข้าวของให้เรียบร้อย เพราะว่าวันนี้ต้องเดินทางกลับมหานครเซี่ยงไฮ้ กระผม/อาตมภาพเองเท้าพอง จึงต้องเอาถุงเท้าออกมาใส่ เนื่องเพราะตั้งใจว่าจะลองไม่ใส่ถุงเท้าดู ปรากฏว่าเมื่อวานนี้พองเป็นตุ่มน้ำ "ไอ้ตัวเล็ก" (นางสาวพัชรีภรณ์ หยกอุบล) ไปหาเข็มมาเจาะให้ แต่หาเข็มไม่ได้ก็เลยใช้มีดผ่าแทน..! ต้องขอเจริญพรขอบพระคุณเป็นอย่างยิ่ง ไม่เช่นนั้นวันนี้ก็คงจะเจ็บจนเดินลำบากทีเดียว

ห้องอาหารเปิดเวลา ๖ โมงครึ่งตรงเป๊ะเหมือนเดิม ข้าวปลาอาหารก็ยังคงอร่อยเหมือนเดิม เพียงแต่ว่าบรรดาบริกรหญิงชาย ท่าทางเอาจริงเอาจังราวกับหลุดมาจากหน่วยทหาร ทำให้กลืนอะไรไม่ค่อยลงคอเหมือนกัน เมื่อฉันเสร็จแล้ว กระผม/อาตมภาพก็หิ้วกระเป๋าและกระบอกน้ำลงมาข้างล่าง จัดการคืนคีย์การ์ดให้กับทางรีเซฟชั่น แล้วก็แอบหยิบเอาข้าวของที่เขาวางขาย มาถ่ายรูปเป็นการซื้อด้วยกล้องแทน..!

ความจริงวันนี้เราเรียกรถไว้ ๘ โมงเช้า แต่ว่ายังไม่ทันจะ ๐๗.๕๐ น. รถก็มาพร้อมแล้ว พวกเราจึงต้องขึ้นรถเสียตั้งแต่เนิ่น ๆ ไปถึงสถานีรถไฟความเร็วสูงหางโจวตงยังไม่ทันจะ ๘ โมงดี เข้าไปข้างในด้วยการสแกนพาสปอร์ตแล้วก็เข้าห้องน้ำ ซึ่งไม่ว่าจะเดินไปทางซ้าย หรือไปทางขวาก็ไกลพอกัน เนื่องเพราะว่าอยู่เกือบจะสุดสถานีรถไฟมหึมามโหฬารแห่งนี้..!

เสร็จจากเข้าห้องน้ำแล้ว พวกเราก็มารออยู่ที่ประตู 19B เพื่อให้รถไฟเข้าเทียบท่า มวลมหาประชาชนจีนแน่นขนัดไปหมด บางคนก็วางกระเป๋ากั๊กที่นั่งเอาไว้เสียด้วย ต้องรอให้รถไฟขบวนของเขามาถึง แล้วลุกไปเข้าแถวรอขึ้นรถไฟ พวกเราถึงพอจะมีที่นั่งได้บ้าง..!

เมื่อถึงคิวของพวกเราเข้าไป ซึ่งต้องสแกนพาสปอร์ตอีกที รถไฟมาด้วยความเร็วที่ค่อนข้างจะเร็วมาก จึงทำให้ถลำเลยจุดจอดไปเป็นช่วงตู้เลยทีเดียว..! พวกเราจึงต้องก้าวยาว ๆ ตามไป เมื่อขึ้นไปแล้วก็เหมือนเดิม ก็คือมีนักเลงดีสองคนมาแอบยึดที่นั่งของเราไปแล้ว..!

เมื่อกระผม/อาตมภาพบอกว่าเป็นที่นั่งของคณะอาตมา เขาถึงลุกให้ รถไฟใช้เวลา ๕๗ นาทีตรงเป๊ะ วิ่งมาถึงสถานีซ่างไห่หงเฉียว มหานครเซี่ยงไฮ้ พวกเราเดินเป็นระยะทางค่อนข้างไกล สแกนบัตรออกจากสถานีแล้ว ก็ใช้แอพพลิเคชั่นเรียกรถ มาช้าตอนเรียกรถนี่เอง เนื่องเพราะว่าต้องเดินแล้วเดินเล่า กว่าที่จะไปถึงสถานที่ซึ่งรถมาจอดรับ..!

 

จากจุดนั้น พวกเราวิ่งไปยังโรงแรม Shanghai Waitan Blossom Yuyuan Garden เพื่อเข้าที่พักก่อน แล้วจะได้ออกไปหาอาหารกินกัน แต่ทางโรงแรมบอกว่ายังไม่สามารถจะเข้าพักได้ พวกเราจึงต้องฝากกระเป๋าเอาไว้ที่นั่น แล้วก็ออกไปหาอาหารรับประทาน โดยที่ "เผือกน้อย" (นายเฉลิมเดช รุจิราวรรณ) และ "ทิดโฮป" (นายกฤตบุญ ปัญจรัตนากร) ปรึกษาหารือกัน แล้วก็ใช้แอพพลิเคชั่นนำทางพาเดินออกไป

จากหน้าโรงแรมข้ามถนนเลี้ยวขวาเลี้ยวซ้ายไปเรื่อย จนกระทั่งมาถึงที่แห่งหนึ่ง กระผม/อาตมภาพเห็นกำแพงแล้วก็ร้องว่า "เฮ้ย..นี่มันบ้านสวนยวี่หยวน..!" อีกฝ่ายหนึ่งบอกว่า "ใช่ครับ ร้านที่เราจะกินอยู่ตรงข้ามกับสะพานเก้าคดเคี้ยวนี่เอง"

พวกเราต้องเดินฝ่ามวลมหาประชาชนไปยังภัตตาคาร ซึ่งถ้าหากว่าออกเสียงผิดก็ต้องขออภัยด้วย ชื่อว่าภัตตาคารลวี่ปอหลั่ง ซึ่งถ้าแปลเป็นภาษาไทยก็ "ภัตตาคารคลื่นมรกต" เข้าไปแล้วพนักงานรีบพาเข้าไปยังห้อง ซึ่งมีบรรดาชาวจีนโต๊ะหนึ่งอยู่แล้ว เพราะว่าห้องนี้สามารถที่จะตั้งได้ ๒ โต๊ะ ทั้งหมดปรึกษาหารือกัน สั่งกับข้าวมาประมาณ ๑๐ อย่าง แต่ละอย่างลงมาล้วนแล้วแต่รสชาติดีสมกับที่มีสารพัดไกด์แนะนำเอาไว้..!

กินแล้วกินเล่า กินล้างกินผลาญ จนไม่มีอะไรเหลือติดจานแล้ว คิดเงินออกมาเป็นเงินประมาณ ๙๕๐ หยวน สรุปแล้วพวกเรากินไปประมาณคนละ ๑๐๖ หยวนเท่านั้น แล้วกระผม/อาตมภาพก็นำทุกคนเดินกลับ โดยที่ตอนแรกก็ต้องแวะร้านกาแฟเสียก่อน เนื่องเพราะคนในคณะถ้าไม่มีกาแฟแล้วอาจจะขาดใจตายได้..!

เมื่อได้กาแฟแล้ว กระผม/อาตมภาพก็นำเดินกลับ โดยที่ "เผือกน้อย" บอกว่า "ถ้าไม่มีแผนที่ผมจำทางไม่ได้" กระผม/อาตมภาพบอกว่า "ที่ไหนถ้าหลวงพ่อเคยผ่านทีหนึ่ง จะจำทางได้ประมาณ ๘๐ เปอร์เซ็นต์" พักเดียวเท่านั้นก็กลับมาถึงโรงแรม ต้องรอทางโรงแรมเคลียร์ห้องกันอีกพักใหญ่ กว่าที่จะได้กุญแจแล้วก็ขึ้นไปยังห้องพัก

เก็บกระเป๋าเข้าห้องน้ำกันแล้ว ลงมาใช้แอพพลิเคชั่นเรียกรถ โดยที่"ไอ้ตัวเล็ก" "เผือกน้อย" และ "ทิดโฮป" ช่วยกันเรียก ไม่ทราบเหมือนกันว่าทำไมคันของกระผม/อาตมภาพมาถึงเร็วแท้ แล้วก็เป็นรถคันเล็กกระเปี๊ยกเดียว นั่งได้แค่ ๓ คนเท่านั้น คือหน้า ๑ คน หลัง ๒ คน วิ่งตรงไปยังวัดพระหยก

เมื่อไปถึงจอดรถบริเวณหน้าวัด "ลูกน้ำ" (ผศ.ดร.สพญ.ชลาลัย เรืองหิรัญ) ชะโงกหน้าไปดูที่ประตูแล้วบอกว่า "ไม่เสียเงินค่าเข้าชม" กระผม/อาตมภาพนึกว่าเป็นภาษาอังกฤษ ที่ไหนได้..มีภาษาจีน ภาษาอังกฤษ ภาษาญี่ปุ่น ภาษาเกาหลีและภาษาไทยครบถ้วน พวกเรารอแล้วรอเล่าเฝ้าแต่รอ เนื่องเพราะว่าอีก ๒ คัน ๖ คนยังตามมาไม่ถึง..!

กระผม/อาตมภาพจึงตัดสินใจพาตัวเอง ตลอดจนกระทั่ง"ไอ้ตัวเล็ก"และ "ลูกน้ำ" เดินเข้าไปไหว้พระตามสถานที่ต่าง ๆ เสียก่อน ซึ่งวัดพระหยกนี้ถ้ามองไปรอบข้างก็มีแต่ตึกระฟ้า เหมือนอย่างกับว่าตรงนี้เป็นหลุมหลบภัยก็ไม่ปาน..!

 

พวกเราไหว้บรรดาพระโพธิสัตว์สำคัญ ซึ่งก็มี ๔ มหาโพธิสัตว์เช่นกัน ก็คือพระมัญชุศรีโพธิสัตว์ พระกษิติครรภโพธิสัตว์ พระสมันตภัทรโพธิสัตว์และเจ้าแม่กวนอิม (พระอวโลกิเตศวรโพธิสัตว์)

แต่เป็นเรื่องแปลกว่า กระผม/อาตมภาพโดนบังตา เดินผ่านศาลาพระหยกไปแล้ว ๒ ครั้งก็ยังไม่เห็น รอจนกระทั่งคณะของ "เผือกน้อย" และ "ทิดโฮป" มาถึง พวกเราเดินวนกันอยู่รอบใหญ่ แต่ก็ยังหาไม่เจอ จนกระทั่ง "เผือกน้อย" ต้องถามเจ้าหน้าที่วัด เขาถึงชี้ให้ดู ปรากฏว่าศาลาหลังนั้น กระผม/อาตมภาพเข้าไปแล้ว แต่เข้าไปทางด้านซ้าย ส่วนองค์พระหยกอยู่ทางด้านขวามือ..!

เข้าไปถึงสักการะเสร็จ ก็ยกกล้องถ่ายรูปแผล็บ เจ้าหน้าที่เห็นยกกล้องขึ้นมาก็บอกว่า "ห้ามถ่ายรูป" กระผม/อาตมภาพพยักหน้าแต่โดยดี เมื่อไหว้พระเสร็จออกมาแล้ว ก็นำทุกคนไปไหว้พระอีกศาลาหนึ่ง ซึ่งมีพระหยกสำคัญก็คือองค์นั่ง แต่ว่าทางด้านองค์นอนนั้นมีพระหยกเพิ่มมาอีก ๒ องค์ แม้ว่าจะเล็กกว่าแต่ก็สำคัญยิ่ง

พวกเรากราบสักการะทำบุญกันจนกระทั่งครบทุกที่แล้ว ก็ใช้แอพพลิเคชั่นเพื่อไปยังสวนยวี่หยวนอีกตามเคย แต่ปรากฏว่า "ทิดโฮป" ของเราไม่ทราบว่าเรียกอีท่าไหน เพิ่งกดเรียกรถมาถึงแล้ว..! เมื่อโผล่ออกมา รถไม่สามารถจอดรอรับได้ ต้องวิ่งวนรอบวัดแล้วกลับมาอีกทีหนึ่ง พวกเราจึงไปรออยู่บริเวณหน้าสวนจีนโบราณก่อน โดยที่มี "ไอ้ตัวเล็ก" นำคณะตามมาติด ๆ "ไอ้ตัวเล็ก" มากับ "น้องวรรณ" (นางสาวธิดาวรรณ หยกอุบล) ผู้เป็น "ไอ้ตัวเล็กกว่า" แล้วก็ "ทิดเอ๋" (นายไพฑูรย์ เพิ่มศิรินิวาส) ซึ่งเป็นคู่หูคู่ฮากับน้องวรรณ

พวกเรารอแล้วรอเล่าเฝ้าแต่รอ "เผือกน้อย" "น้องเล็ก" (นางสาวจิราพร ซื่อตรงต่อการ) กับ "ป้ามอย" (นางสาวมณีวรรณ สัมฤทธิ์) ก็ไม่มาเสียที สรุปว่าไปเข้าประตูทางด้านภัตตาคารเสียนี่ พวกเราทางนี้จึงซื้อตั๋วแล้วเดินเข้าไป เบียดเสียดกับมวลมหาประชาชนจีนจนกระทั่งแทบไม่มีที่ให้หายใจ..!

เข้าไปชมยังไม่ได้ถึงครึ่ง ก็จ๊ะเอ๋กับคณะอีกฝั่งหนึ่ง ที่เดินเข้ามาทางประตูหน้า ซึ่งมีหินใหญ่เขียนชื่อสวนเอาไว้ สวนแห่งนี้นั้นเจ้าของเคยต้อนรับองค์ฮ่องเต้ที่เสด็จมาประพาสด้วย จึงทำให้มีชื่อเสียงโด่งดัง และได้รับการดูแลรักษาไว้เป็นอย่างดี

 

พวกเราพยายามหามุมสวยถ่ายรูป ให้มีคนจีนน้อยที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ โดยที่ "น้องวรรณ" ไปถ่ายรูปแผนที่ของบ้านสวนยวี่หยวนแห่งนี้ แล้วก็คอยนำทางพวกเราไปตรงนี้ตรงนั้น จนท้ายที่สุดก็มาถึงตำหนักที่พักของฮ่องเต้ ถ่ายรูปท่ามกลางเสียงประกาศว่าอีก ๑๕ นาทีจะปิดสวนแล้ว พวกเราจึงต้องหาทางออกจากสวนทางประตูตะวันตก

แล้วกระผม/อาตมภาพก็นำทุกคนเดินกลับที่พัก แต่เอาเข้าจริง กลายเป็นว่ามี "น้องวรรณ" วิ่งตามมาทันคนเดียว คนอื่นเอ้อระเหยลอยชายช็อปปิ้งกันอยู่แถวนั้นเอง แถมยังนัดด้วยว่า ๖ โมงให้ลงไปรอที่ล็อบบี้ เพื่อไปดูพระอาทิตย์ตกดินกันที่เดอะบันด์ ชึ่งเป็นทางเดินสาธารณะริมแม่น้ำหวงผู่

กระผม/อาตมภาพแต่งตัวใหม่แล้วก็ลงลิฟท์ไปรอที่ล็อบบี้ชั้น ๗ แต่ว่า "ไอ้ตัวเล็ก" นำเอากระบอกน้ำมาคืน พร้อมกับขอน้ำจากเจ้าหน้าที่ล็อบบี้มาเพิ่มเติมให้ เนื่องเพราะว่าน้ำขวดละ ๓๕๐ มิลลิลิตรของทางโรงแรมนั้น ไม่พอให้กระผม/อาตมภาพยาขี้ฟัน จึงต้องย้อนกลับมาที่ห้องของตนอีกครั้งหนึ่ง จัดการต้มน้ำเรียบร้อยแล้ว กำลังลงลิฟท์ พรรคพวกก็โทรมาตามว่าใกล้เวลาแล้ว เพราะนัดกันไว้ว่า ๖ โมงเย็นจะออกไปเดินที่เดอะบันด์ ซึ่งอยู่ในลักษณะของทางเดินเล่นชาวกรุง ซึ่งสร้างเลียบแม่น้ำหวงผู่ กระผม/อาตมภาพบอกว่ากำลังลงไป และไปถึงก่อนเวลาด้วย..!

เมื่อทุกคนพร้อมแล้ว พวกเราก็ลงลิฟท์จากชั้น ๗ ไปชั้นที่ ๑ แล้ว "ทิดโฮป" ซึ่งทำหน้าที่เนวิเกเตอร์ก็เปิดแผนที่แล้วเดินนำไป กระผม/อาตมภาพเดินไปได้ไม่กี่สิบเมตรก็มักจะเหลียวมองหลัง คนอื่นสงสัยจึงได้บอกว่า การที่เดินไม่หลงทางนั้นต้องรู้จักมองหลังด้วย ถ้าเรามองจากข้างหน้า พอหันกลับมาเราจะแปลกตากับทิวทัศน์ข้างหลัง และมักจะหลงทางได้ง่าย..!

พวกเราเดินข้ามถนนไปจนกระทั่งถึงริมแม่น้ำหวงผู่ ต้องขึ้นบันไดไปยังด้านบน พอขึ้นไปถึงทุกคนก็ทำคอย่น เนื่องเพราะว่ามวลมหาประชาชนจีนล้นหลามอย่างกับมด..! พวกเราขึ้นมาพอดีเห็นบรรดาตึกสูง โดยเฉพาะ "หอไข่มุกเซี่ยงไฮ้" อยู่ตรงหน้าพอดี จึงทำการถ่ายรูปหมู่ถ่ายรูปเดี่ยวกันก่อน จากนั้นก็ค่อย ๆ เดินเลาะขอบไปเรื่อย ๆ กระผม/อาตมภาพที่เคยมาเมื่อ ๑๐ กว่าปีที่แล้ว จึงทำหน้าที่มัคคุเทศก์ชั่วคราว

แต่ "ทิดโฮป"เจอเพื่อนของตนเอง ซึ่งสมัยทำตัวเป็นหมอดูอยู่เคยคบค้าสมาคมกัน เพื่อนคนนี้ได้สามีชาวจีน จึงมาทำหากินอยู่เซี่ยงไฮ้ได้ ๑๕ ปีแล้ว ทำหน้าที่เดินแนะนำจุดต่าง ๆ ให้พวกเราถ่ายรูป แต่ว่าจุดไหนที่เห็นตึกหอไข่มุกได้ชัดเจน ก็มักจะมีตากล้องไปยึดเอาไว้ก่อน แล้วก็ไม่ยอมขยับออกให้ใครเลย รอจนมีลูกค้ามาขอให้ถ่ายรูปก็ถ่ายให้กับเขา จุดไหนที่มีการสะท้อนแสงตอนตะวันตกดิน ก็ทำการยึดจุดนั้นเอาไว้เช่นกัน แล้วบรรดาชาวจีนทั้งหญิง ทั้งชาย ทั้งแก่ ทั้งหนุ่ม ทั้งสาว ก็นิยมการไลฟ์สด หรือไม่ก็ตั้งกล้องถ่ายรูปตัวเองเอาไว้ โดยไม่สนโลกว่าจะต้องแบ่งปันสถานที่ให้กับใครบ้าง..!?

 

กระผม/อาตมภาพบอกทุกคนว่าต้องเดินไปถึงหัวโค้งด้านโน้น ว่าแล้วก็ชี้ให้ดูระยะทางที่ไกลเป็นกิโลเมตร จะได้เห็นหอไข่มุกได้ครบทุกเม็ด พวกเราจึงเดินไปถ่ายรูปไป ท่ามกลางประชาชนคับคั่งและลมแรง ผ่านตึกสวย ๆ หลายหลัง ซึ่งส่วนใหญ่แล้วก็เป็นธนาคาร มีแม้กระทั่งธนาคารกรุงเทพของไทยด้วย

ผ่านรถยนต์ซึ่งเป็นตู้ตำรวจเคลื่อนที่ ดูแล้วก็ง่ายดี ก็คือเอารถมาจอดไว้บนฐานที่ตนเองทำเอาไว้ก่อน เมื่อถึงเวลาแค่ถอยออก สถานีตำรวจก็กลายเป็นรถวิ่งบนถนนได้ มีบรรดาพ่อค้าแม่ค้าที่อยู่ด้านล่าง ขายอาหารจนกลิ่นลอยขึ้นมาถึงข้างบน..!

พวกเราเดินไปจนกระทั่งได้มุมที่ลูกโลกตรงกับหอไข่มุกแล้ว ถ่ายรูปกันบริเวณนั้นขณะตะวันตกดิน มีฝรั่งนายหนึ่ง พอเห็นกระผม/อาตมภาพยืนให้ "น้องเล็ก" เป็นตากล้องถ่ายรูป ก่อนที่คนอื่นจะเข้ามาถ่ายรูปหมู่ด้วย พ่อฝรั่งก็งัดกล้องขึ้นมา "น้องเล็ก" ยังไม่ทันจะถ่าย พ่อเจ้าประคุณก็กดไปเป็นโหลแล้ว..! เมื่อพวกเราแห่กันมาถ่ายรูปหมู่ แกก็ยังถ่ายต่อหน้าตาเฉย คงไม่เข้าใจคำว่ามารยาทเป็นอย่างไร ? เมื่อเสร็จเรียบร้อย คนอื่นแห่กันออกไป กระผม/อาตมภาพจะเดินตาม ยังมีการประท้วงอีกว่า เขายังถ่ายรูปไม่พอ จึงต้องยืนให้พ่อเจ้าประคุณกดไปอีกประมาณโหลหนึ่ง..!

จากนั้นก็ออกมา แล้วบอกทุกคนว่าจะย้อนกลับแล้ว เพื่อนสาวของ "ทิดโฮป" จึงพาไปที่รูปปั้นวัวกระทิง ซึ่งกระผม/อาตมภาพมาเมื่อ ๑๐ กว่าปีที่แล้วนั้นยังไม่มี บรรดานักท่องเที่ยวและประชาชนจีนถ่ายรูปกับกระทิงเป็นการใหญ่ หลายคนก็ไปลูบ ๆ คลำ ๆ ขอพลัง โดยมี รปภ.รักษาการยืนมองแบบเซ็ง ๆ อยู่ใกล้ ๆ

เมื่อแถวประชาชนจีนหมด พวกเราก็เข้าไปถ่ายรูปด้วย กระผม/อาตมภาพบอกว่าให้หามุมใหม่ มุมทั้งหมดที่เขาถ่ายได้แต่หัวกระทิงเท่านั้น ให้เบี่ยงข้างจะได้ตัวกระทิงไปด้วย บรรดาประชาชนจีนพอเห็นดังนั้น ก็เลยแห่กันลงมาใหม่ ถ่ายรูปมุมที่พวกเราถ่ายกันบ้าง ดูแล้วขำก็ขำ ฉิวก็ฉิว..!

อากาศก็เริ่มมืดมัวตา แสงไฟต่าง ๆ เริ่มเปิดขึ้น กระผม/อาตมภาพซึ่งพอค่ำแล้วมักจะอาการมาลาเรียกำเริบ จึงต้องขอตัวกลับก่อน ทุกคนจะเดินเล่นสักเท่าไรก็ตามแต่กำลังของตน เมื่อเดินกลับโดยมี "เผือกน้อย" ตามมาส่ง แล้วก็พาลงคนละไฟแดงกัน.. กระผม/อาตมภาพบอกว่าต้องเลี้ยวซ้ายไปอีก ๑ แยกไฟแดง อีกฝ่ายหนึ่งบอกว่า "ทราบครับ แต่ขอลงตรงนี้ก่อน ผมถ้าไม่ได้ดูแผนที่ก็ไปไม่ค่อยจะเป็น..!"

กระผม/อาตมภาพจึงบอกว่า "ทหารเขาสอนวิธีล็อกเป้าไว้ ไม่ว่าจะซ้ายขวาหน้าหลัง ไปทางไหน เราต้องกำหนดได้ว่าที่พักของเราอยู่ทางไหน" ว่าแล้วก็เดินนำจนกลับไปถึงโรงแรม "เผือกน้อย" จัดการขอน้ำจากเจ้าหน้าที่ล็อบบี้มาให้อีก ๔ ขวด ไปส่งกระผม/อาตมภาพที่หน้าลิฟท์แล้ว ก็ลงไปหาพรรคพวกของตน

กระผม/อาตมภาพกลับขึ้นมาที่ห้อง จัดการถอดชุดของตนเอง พับเก็บเรียบร้อย แล้วมาบันทึกเสียงธรรมจากวัดท่าขนุนสำหรับทุกท่านก่อน จากนั้นก็จะได้ส่งรูปให้ "ไอ้ตัวเล็ก" นำไปลงในเว็บไซต์วัดท่าขนุนต่อไป

สำหรับวันนี้ก็ขอเรียนถวายพระภิกษุสามเณรของเรา และบอกกล่าวแก่ญาติโยมแต่เพียงเท่านี้

พระครูวิลาศกาญจนธรรม, รศ.ดร.
เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน
วันอาทิตย์ที่ ๑๗ พฤษภาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙
(ถอดจากเสียงเป็นอักษร โดย เผือกน้อย)